Maandag 15 december
Dan is het ineens 15 december, de dag waarop drie jaar geleden Puk plotseling overleed. Drie jaar alweer, of nog maar. En het zijn maar cijfertjes, zoals Meester Otto zo mooi beschreef. (Dit deel ik in het volgende stuk).
Maar zo'n dag is moeilijk, en toch ook een gewone maandag, grijs en koud. Het is nu bijna elf uur 's ochtends en ik heb al veel berichtjes met tekst of alleen één of meer hartjes ontvangen. Lief dat er aan me gedacht wordt, dat doet goed.
Omdat wij op zaterdag al samen zijn geweest is vandaag een dag voor mezelf. Ik had van tevoren zoiets van: wat ga ik doen? Maar nu het zover is heb ik nergens zin in. Daarom zie ik het wel, waarschijnlijk wat haken, de mand van Puk doorkijken wat er in zit. En ook bedenken wat ik dan in haar geest er van zou kunnen maken!
Als het hart spreekt
Als de avond valt
Starend in het kaarslicht
Overvalt de herinnering
Aan dat wat was
En nooit meer komt
De onuitgesproken woorden
Spreken in mijn gedachten
En vinden een echo
In het diepst
Van mijn hart
Verdriet kent geen tijd
Het kent de kieren van mijn hart
In de donkere nacht
Of achter mijn glimlach
Zomaar overdag
Geen gevoel van schuld
Van spijt of schaamte
Wel een gevoel van gemis
Van vriendschap
Die zoveel betekende
De cijfers van deze dag
Gekerfd in mijn ziel
:os te moeten laten
Van datgene
Wat mij zo dierbaar was
Een traan ontsnapt
Het vindt zijn eigen weg
Nee, ik verberg het niet
Want tranen zijn
Mijn onuitgesproken woorden
En toch, in de donkere avond
Kiert de hemel open
Door al die duizenden lichtjes
Hoopvol kijk ik omhoog
Het Licht is nooit ver weg
(Gedicht van Meester Otto)
De rest van 15 december
Na de vele appjes die me sterkte wensten kwam er ook een berichtje van Jannie. Of ik behoefte had aan gezelschap, en ja, dat had ik. Zo fijn, ze is direct gekomen. Praten over zaterdag, over 2022 en ook over ditjes en datjes, het was precies wat ik nodig had. Dankbaar voor zo'n vriendin!
Na het bezoek nog wat gehaakt, de mand van Puk doorgekeken alsmede haar app geschiedenis om te zien of er een idee voor dit garen bij staat. Dat was helaas niet het geval, dus ik mag er zelf wat voor bedenken. Na het eten )(andijviestamppot) zat ik weer op mijn vertrouwde stoel. Maar ergens wilde ik ook wel naar het koor. Zaterdag doen we mee in de kerstdienst in de Jan Thijs Seinenhof te Diever, dus dit is de laatste repetitie. En alleen thuis zitten is ook niet echt je van het. Dus uiteindelijk toch op de fiets gestapt en naar koor gegaan. Naast de welkome afleiding weet hier ook iedereen wat er aan de hand is. Er werd niet veel over gesproken, en dat is juist fijn. Ik kon repeteren, zingen en zelfs lol hebben.
Helaas lukte het slapen naderhand niet goed, ik was koud en de meest onmogelijke dingen schoten maar door mijn hoofd. En toen ik eindelijk insliep had ik ook de meest onmogelijke dromen. Dus na een wel wat onrustige nacht werd ik pas om 8.30 uur wakker. Vandaag dinsdag, de laatste dag vrij. Vanaf morgen roept de plicht weer.
Vanmorgen kreeg ik ook de definitieve versie van de badkamertekening om te ondertekenen, dus ook weer iets dat met de nieuwe woning te maken heeft!
