Einde van 2025, start van 2026
Een week van werken, vieren, werken en sneeuw!
Maandag 29 december
Vandaag nog een dagje vrij, dus een heel lang weekend! Op de planning staat boodschappen doen, vooral voor oudjaarsavond, knuffels uitzoeken voor de volksdansleidster die dit voor een goed doel verzameld. Ik heb er veel en eigenlijk geen kinderen of kleinkinderen die er nog naar om kijken. Toch bewaar ik er twee, een grote hond en een zacht beertje, de rest mag weg.
Verder een beetje opruimen, papier in de papierbak, plastic bij het plastic en rest bij restafval. Alles weer netjes!
Ook bereid ik weer verder de lezing van aanstaande zaterdag voor, Manu Keirse. Aanmeldingen controleren, hoeveel zijn er nu (op maandag waren er 98!) en even contact met de zaal manager, maar hij heeft alles al klaarstaan.
's Avonds maar eens weer een leuk boek lezen, helaas lukt dat moeizaam vanwege het wazig zien.
Dinsdag 30 december
Een werkdag vandaag op kantoor. Op tijd van huis zodat ik om zeven uur kan beginnen. En om half acht stapt Matthanja al binnen, gezellig. We blijven de enige twee op kantoor, dus lekker een koffie pauze (met een heerlijke appelflap die in het restaurant stonden.
Maar Matthanja ging om twaalf uur weg, lunchen met een schoonzusje. Ik besloot dan maar vast naar huis te rijden en thuis verder te werken. Zo alleen op kantoor vind ik niet erg, maar om wat eerder terug te rijden vond ik wel prettig.
Die middag waren vijf van mijn zwangere vriendinnen bezig een cadeau te maken voor de zesde, die haar trouwdag vanavond viert in café Gelderingen. Samen met haar man, gelukkig!
Na werktijd dus op tijd eten koken, en op tijd in de auto om onderweg te stoppen bij Albert Heijn (medicijnen oppikken), Dieptol (één vriendin oppikken) en de Tukseweg (tweede vriendin en het cadeau oppikken). Dat cadeau moest op de voorbank, paste anders niet in mijn Corsaatje.
Het was een gezellig feestje,ons cadeau werd hartelijk lachend ontvangen Ieen versierde kerstboom met geld in de oliebollen als kerstballen). Maar om elf uur hield ik het voor gezien, woensdag was ook weer een werkdag. Maar dat wisten mijn beide passagiers, de kerstboom bleef achter.
Woensdag 31 december
Oudjaarsdag, maar wel een gewone werkdag. Dus om zeven uur zat ik weer netjes achter mijn bureau en handelde e-mails af. Het was niet zo druk, want ik kreeg eigenlijk alleen maar reacties met een afwezigheidsmelding van klanten, dus maandag de vijfde zal het wel druk zijn.
Nadat het eindelijk half vier was geworden eerst maar even voorslapen op mijn luie stoel. Ik wilde het wel volhouden tot middernacht.
Daarna lekker mijn kaasfondue voorbereid, en genuttigd. Hij was lekker, maar de blauwaderfondue van vorig jaar was lekkerder! Heb er echter zeker van genoten.
De avond was een aaneenschakeling van een kerstfilm, de top2000 en oliebollen (gebakken door Jan, de man van mijn hulp. Verder een glaasje wijn, maar geen hapjes, de fondue en oliebollen waren voldoende!
Om middernacht mezelf gelukkig nieuwjaar gewenst, een paar appjes gestuurd en even naar buiten. Een paar van de buren waren ook buiten, maar niet iedereen. Het was wel even gezellig, maar ben ook weer na een half uur naar binnen gegaan. Nog even lezen en naar bed, waar ik ondanks het vele vuurwerk toch vlot in slaap viel.
Donderdag 1 januari 2026
En alweer een nieuw jaar, een jaar met veel voorbereidingen voor het volgende nieuwjaar, 2027. Het jaar waarin ik hoop te verhuizen.
De ochtend begon laat, ik sliep lekker lang tot een uur of negen. Dat houdt dus ook een laat ontbijt in, waardoor ik de lunch kon overslaan. Dat was geen straf, want mijn Nieuwjaars traditie is het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Filharmoniker uit Wenen. En wat was het een leuk en inspirerende dirigent! Yannick Nézet - Seguin, een man van 50 jaar die alles uit zijn hoofd dirigeerde met een passie en enthousiasme waar zelfs de bezoekers ter plaatse )hoogwaardigheidsbekleders) vrolijk van werden. Ik werd hierdoor echt zo blij, dat gun ik iedereen!
Het was verder een dag vol regen, niets aan. Lekker binnen met een boek.
De avondmaaltijd was het restje fondue, en redelijk op tijd ging ik naar bed, want de vrijdag is weer een werkdag. Toen ik volgens mij nog niet zo lang sliep werd er buiten weer een beste boel vuurwerk afgestoken, waar ik nogal van schrok.
Vrijdag 2 januari
Een gewone werkdag, maar wel thuis. Gewone tijd begonnen ook, dus ik was weer om half vier klaar.
Toen toch echt de puntjes op de i gezet, nogmaals mail gestuurd aan alle bezoekers van de lezing morgen, waarop uiteraard ook de nodige afmeldingen binnen kwamen. Aan het einde van de rit had ik nog 85 bezoekers. Morgen maar de lijsten printen, want wie weet komen er nog afzeggingen binnen.
Zaterdag 3 januari
Uitgerekend vandaag werd ik heel vroeg wakker met een hevige migraine! Twee tabletten en veel slaap verder was het nog niet over. Daarnaast had het gesneeuwd en was in het midden van het land code oranje afgegeven.
Eén van de werkgoep leden belde me op met de vraag of we de lezing door moesten laten gaan. Zij hoorde aan me dat ik niet fit was en bood aan Manu te bellen en me dan op de hoogte te stellen. Dus, de lezing werd afgelast! Helaas, maar wel verstandig. Als ik de zaal op de hoogte stelde en haar de lijst stuurde zou zij zorgen dat iedereen op de hoogte werd gesteld. Daarvoor hebben drie dames iedereen gebeld, gemaild en zo voor mij opgepakt. Geweldig!
Uiteindelijk was ik zo tegen één uur weer wat opgeknapt. Ik heb even wat boodschappen gedaan (met de auto) en kon daardoor wel naar de borrel van de nieuwe buren, Jan en Marjan. Gezellig, ons hele rijtje was er en de beide overburen.
Na alle hapjes en drankjes was ik vol genoeg om niet te hoeven eten, dus op tijd naar bed.
Zondag 4 januari
Na een goede en lange nacht werd ik weer tegen negen uur wakker, maar wel weer helemaal fit! Helaas hierdoor de kerk gemist, maar die heb ik later online gezien. Toch niet zoals meemaken, maar beter dan geheel niets.
Vandaag dus een rustige dag ingebouwd, ik denk toch dat de afgelopen week wat te pittig was, met alle late avonden, werken en ook het besef dat we weer een jaar verder zijn gegaan zonder Puk. Tevens de momenten waarop ik me wel wat eenzaam kan voelen, ondanks de vrienden die er zo voor me willen zijn. Zoals het al vaker is gezegd, het diepste stukje doe je alleen, en het verdriet wordt minder, meer weemoed, maar het gemis wordt groter.
Op social media is het een hype om met drones gemaakte beelden onze omgeving in de sneeuw te laten zien. Onderstaande foto is Steenwijkerwold, met ons oude huis helemaal rechts in de hoek. Ja, dat grote huis op de hoek van de straten. Leuk om dat voorbij te zien komen!
