Na een weekend vol emotie, maar waardevol, intensief en hoopvol, sta ik nog met lege handen. Nou ja, dat is gelukkig niet helemaal waar, ik heb echt geen lege handen. 

Het was een ouderweekend voor lotgenoten, en oh wat was het fijn dat ik de knoop heb doorgehakt! Fijn om samen te praten, te eten, te creëren, herinneringen en ervaringen te delen. De kaars hiernaast heb ik gemaakt, op de achterkant staat de naam van Puk. Het was vermoeiend, dus gisteravond lag ik al vroeg in bed en heb bijna het klokje rond geslapen. Heerlijk, en vandaag vrij, dus even bijkomen.

Met die lege handen bedoel ik meer dat ik nog steeds geen uitsluitsel heb, dus nu weer afwachten op welke dag ik eindelijk bericht krijg. Ik heb al gekeken of een tweedehands auto een optie is, zodat ik daarmee misschien ruimte kan maken. Maar dan ga ik wel erg ver achteruit, auto's van ouder dan twintig jaar ..... Dus met die stap wacht ik nog even, maar als dat nou echt de oplossing zou zijn, dan moet het maar. 

Rond twee uur werd ik gebeld door de adviseur. Het hangt wel op de lease auto .... of ik een document kan aanleveren wat de restschuld is. Nou doet de leasemaatschappij daar niet aan, dus ten einde raad (anders auto de deur uit) nogmaals met hen gebeld. Nu trof ik zowaar iemand die meedacht en een e-mail opstelde met het restbedrag. Netjes met logo en alles erop en er aan. Nou, dat weer opgestuurd naar de Hypotheker. Ik denk dat het de laatste loodjes zijn, maar dat roep ik al langer. Weer spannend, na ontvangst zou de adviseur er meteen naar handelen. Zou het nu akkoord zijn?

Die maandag bleef het stil ....
De dinsdag bleef het ook stil ....

Het is eigenlijk niet leuk meer. Maar ik blijf hoop houden en vertrouwen. Als ik dan de auto los moet laten, so be it. Er is dan vast wel een autootje te vinden waar ik mee van A naar B kan en terug.