Nu de rust in mijn hoofd weerkeert kan ik verder, en het voelt fijn. Ja, toch fijn, ook al is het wel dubbel. Nu het definitief doorgaat voel ik ook het dubbele extra goed. Ik ga de woning verlaten die Puk nog heeft gekend, waar ze heeft mee geholpen toen ik hier zeven en een half jaar geleden ging wonen. Maar haar sleutelbord gaat mee, en in mijn hart gaat Puk ook meeverhuizen. En ik woon hier fijn, fijne buren, rustige omgeving en een heel prettig en veilig huis, Maar de stap is goed, ook al zijn er ook mensen die me "uitlachen" omdat ik nu al die stap zet. Dat moeten zij zelf weten, ik ben er van overtuigd dat het goed is en dat het voor mij een logische en verstandige stap is. 

Nu begon ook een beetje onzekerheid: heb ik alle keuzes die ik kon nemen ook daadwerkelijk gekozen? Gisteravond laat verdiepte ik me nog eens in de woning en zag tot mijn schrik dat er in de badkamer waar de wasmachine en droger moeten staan maar één stopcontact was, terwijl ik voor allebei de apparaten toch één nodig heb. Dus de kopersbegeleiding een mail gestuurd, maar zij verwees mij naar de badkamerleverancier. Hen een mail gestuurd dat er toch in plaats van een enkele een dubbele wandcontactdoos moet komen (zo heet dat met een duur woord). Ik heb nog geen reactie, hopelijk hoor ik tijdig van hen. Want, morgen is de sluitingsdatum voor de ruwbouw, dus alle keuzes die zij mee moeten nemen in de bouw,  

Maar verder heb ik alles besteld wat besteld moest worden, heb ik me al eens ingelezen in vloerverwarming, dat wordt nieuw voor mij. Ook moet ik nadenken over vliesbehang, een terrastegel en een zonnescherm. Maar gelukkig kan dat nog wel een hele poos wachten (anderhalf jaar of zo). 

Nu eerst ondertekenen bij de notaris. Daarvoor moet een afspraak worden gepland, dus weer een planning maken.